mOther’s Day…

De fantastische Rachel Scott Everett heeft door na te denken over Moederdag, een fijne blog geschreven over de rol van vrouwen die ongewenst kinderloos zijn in de maatschappij.

Je kunt haar blog in het Engels hier lezen Ik heb het vertaald naar het Nederlands, de vertaling kun je hieronder vinden.

Hef het glas op sterke vrouwen. Mogen we ze kennen. Mogen we ze zijn. Mogen we ze grootbrengen… of niet.

Een reminder dat niet elke vrouw er voor kiest, of de keuze heeft, om moeder te zijn. En dat is OK!

Het is weer zover… April doet wat ‘ie wil en in mei leggen alle vogels een ei en vieren we een gecompliceerde feestdag die bekend staat als Moederdag.
Velen zullen het vieren, maar velen ook niet. Moederdag is een moeilijke tijd voor veel vrouwen. Ze kunnen rouwen om een ​​overleden moeder of kind, worstelen met een gespannen relatie of rouwen om het feit dat ze nooit de kans hebben gekregen om moeder te worden. Om deze redenen en meer is deze feestdag een pijnlijke herinnering aan verlies.

Moederdag kan ook moelijk zijn voor vrouwen die ervoor hebben gekozen geen kinderen te krijgen. Hoewel ze een bewuste beslissing hebben genomen, is het moeilijk om de buitengewoon hoge waardering die de samenleving heeft voor vrouwen die moeders zijn, te negeren en het laat degenen die dit niet zijn, zich af ​​te vragen waar en hoe ze erbij horen.

Of iemand een goede moeder is of niet, is vaak niet relevant. In onze huidige sociale constructie lijkt moeder-zijn een automatische doorgang te bieden naar doel, validatie en prestatie.
Wat interessant is, is dat kinderloze vrouwen (hier gedefinieerd als vrouwen die kinderen wilden krijgen, maar dit, om welke reden dan ook, niet konden) en nieuwe moeders, de neiging hebben om dezelfde gevoelens te ervaren. Onderzoek naar deze ongelijksoortige groepen laat zien dat ze een gevoel van eenzaamheid, isolatie, oordeel en onzichtbaarheid delen. Talloze artikelen wijzen erop hoe een nieuwe moeder zijn eenzaam is en bespreken waarom nieuwe moeders zich vaak geïsoleerd voelen.

Maar als nieuwe moeders dingen onder de knie krijgen en andere moeders vinden voor ondersteuning, worden negatieve gevoelens vervangen door vertrouwen en empowerment. Voorbij de drempel van ‘nieuw’ naar ‘ervaren’ worden moeders verwelkomd, geaccepteerd en, in sommige gevallen, zelfs verheerlijkt.

Hier eindigen abrupt de overeenkomsten tussen vrouwen met en zonder kinderen. In onze moderne cultuur wordt vaak gezegd dat moeders de zwaarste baan ter wereld hebben en dat thuisblijven bij kinderen moeilijker is dan naar het werk gaan.

Zeker, het opvoeden van een kind tot een zelfvoorzienend individu is niet eenvoudig. Moeders verdienen terecht de lof en het respect. Sommigen dragen het grootste deel van de werklast van het ouderschap, terwijl ze daarnaast een professionele loopbaan behouden. Er is ook een gestage toename van moeders die als kostwinner van het gezin dienen, wat bijdraagt ​​aan een toch al intense werklast.

De reddende genade is dat terwijl moeders het grootste deel van de last dragen, ze ook de meeste erkenning krijgen.

Moeders ervaren een gevoel van verbondenheid en inclusie. Niet alleen binnen hun gezin, maar ook binnen de samenleving als geheel. Hoewel er nog steeds momenten van isolatie en oordeel kunnen zijn, blijven moeders inherent verenigd. Niet alleen wordt het moeder zijn als de zwaarste baan gezien, het wordt ook wel de belangrijkste baan genoemd die je als vrouw kan hebben.

Dat roept de vraag op: waar laat dit vrouwen zonder kinderen?

Momenteel vormen vrouwen zonder kinderen van 35 jaar en ouder tussen 15-20% van de wereldbevolking. Of het nu door keuze, toeval of omstandigheid is, deze vrouwen zullen niet ‘de belangrijkste baan hebben die een vrouw kan hebben’. Ze zijn, wat de samenleving wellicht ziet als de grootste tragedie van allemaal; de rol van geen moeder zijn. De redenen voor hun kinderloze – of kindervrije – status zijn net zo gevarieerd en complex als de vrouwen waarop ze van toepassing zijn.

Vrouwen die de kans wilden hebben om moeder te zijn, maar dat niet zijn (om welke reden dan ook), leven een verhaal dat ze zichzelf niet voor ogen hadden. Deze dappere vrouwen stappen in een wereld vol landmijnen die een scala aan emoties oproepen – van verdriet en schaamte tot pijn en frustratie. Elke dag getuigen ze van vrouwen die de droom uitvoeren waarvan ze hoopten dat deze uiteindelijk ook voor hen werkelijk zou worden. Een droom die zo gewoon en moeiteloos lijkt, maar toch voor hen volkomen onbereikbaar is.

Vrouwen die bewust kinderloos zijn, moeten door een andere reeks obstakels navigeren – meestal gerelateerd aan het valideren van hun redenen om zich niet voort te planten. Een situatie waarin kinderloze mannen zich zelden bevinden. Ze kunnen worden blootgesteld aan ongevraagde gedachten en meningen, worden verondersteld egoïstisch te zijn of te horen krijgen dat ze spijt zullen krijgen van hun beslissing.

Historisch gezien heeft de samenleving niet vriendelijk naar vrouwen zonder kinderen gekeken.

Ze zijn meestal een mysterie. Aannames worden gemaakt. En stereotyperende labels worden geplakt. Ze krijgen kritiek of erger nog, medelijden. Je zou een vrouw kunnen zijn die jaren van mislukte IVF behandelingen heeft doorgemaakt. Een vrouw met een genetische aandoening waardoor je geen biologische kinderen kunt krijgen. Een vrouw die geen geschikte partner heeft ontmoet of is gescheiden tijdens haar vruchtbare jaren. Een vrouw die adoptie nastreefde maar geen kind toegewezen kreeg. Of een vrouw die gewoon geen kind ter wereld wilde brengen.

Wat de reden ook is, de samenleving plaatst al deze vrouwen in dezelfde categorie: Anders.

Het idee dat vrouwen zonder kinderen niet meetellen, onwaardig of ongewenst zijn, eist een unieke emotionele tol die anderen zelden ervaren. En hoewel dit niet op iedereen van toepassing is, weegt dit stigma zwaar op de meeste kinderloze vrouwen die gedwongen worden om verschillende manieren van omgaan met deze stigmatisering te leren.

Ze worden bedreven in het afhandelen van goedbedoelende, maar ongevoelige opmerkingen van familie, vrienden – zelfs vreemden. Ze negeren de constante obsessie van zwangerschap en baby’s in de media. Ze laten de weergave van de ideale familie (moeder, vader, kinderen) in advertenties over zich heen komen. Ze negeren de stereotypen op tv en in films waarin het kinderloze vrouwelijke personage wordt verbannen naar de eendimensionale rol van de gekke dronken tante, de ambitieuze carrièrevrouw of het gekke kattenvrouwtje. Ze vermijden wrede labels die terug te vinden zijn in artikelen die vrouwen zonder kinderen zien als egocentrisch, bitter en onnatuurlijk, te midden van een reeks andere ongegronde misvattingen.

Dit is de realiteit: vrouwen zonder kinderen kunnen net zo vriendelijk, empathisch, sterk, medelevend en vasthoudend zijn als moeders.

Velen zijn ongelooflijk onbaatzuchtig en genereus. Denk aan alle geweldige kinderloze vrouwen die in de wereld bestaan ​​- de tantes, Peettantes /Meters en vriendinnen in ons leven. Deze vrouwen nemen vaak de niet gelauwerde ondersteunende rol op zich in de vorm van hulp, steun en cheerleaders.

Kijk naar alle ongelooflijke kinderloze vrouwen die ons door de geschiedenis heen hebben geïnspireerd: Florence Nightingale, Mother Teresa, Julia Child, Gloria Steinem, Condoleezza Rice, Oprah Winfrey. In zekere zin zijn deze vrouwen minder moeder voor niemand en meer moeder voor iedereen. En zoals alle mensen willen deze vrouwen gewoon gelukkig, vervuld en gewaardeerd zijn.

Geen enkele vrouw – of wie dan ook – zou hun bestaan ​​moeten rechtvaardigen.

Maar om dat te laten gebeuren, moeten we niet alleen vrouwen zonder kinderen respecteren ( en begrijpen dat het niet altijd hun keuze is), maar ze accepteren – volledig en onvoorwaardelijk.
We moeten een cultuur creëren waarin kinderloze vrouwen niet langer verborgen zijn. Waar hun waarde niet gebonden is aan de rol van moederschap – of potentieel moederschap. Waar hun verhaal niet wordt bepaald door de verwachtingen van de samenleving. En waar ze het gevoel hebben dat ze vrij kunnen spreken, hun verhaal bezitten en misschien zelfs andere kinderloze vrouwen aanmoedigen om uit de schaduw te komen.

Er is tenslotte veel moed voor nodig om als ​​vrouw te zeggen: ‘Ik kan geen kinderen krijgen’, ‘Ik geef het op om te proberen kinderen te krijgen’ of ‘Ik wil geen kinderen’.

Dus ja, moeders moeten op Moederdag worden gevierd. Maar laten we voor de andere 364 dagen van het jaar werken aan het verleggen van onze collectieve mentaliteit om een ​​cultuur te helpen vormen die alle vrouwen echt waardeert en viert – of ze nu moeders zijn of niet.

Als je op zoek naar steun en support, niet alleen op deze dag, maar op elke dag van het jaar waarin jij je weg probeert te vinden in het landschap van ongewenste kinderloosheid, word dan snel lid van de Online Gateway Women Community, voor meer informatie klik je op deze link

Wishing you a happy Other’s day!

Lieve groeten, Karin

Geef als eerste een reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*